Karl Marx, Jezus Christus en het crapuul

© Brecht Goris

 

Het heeft de laatste tijd niet ontbroken aan opmerkelijke uitspraken van publieke figuren, politici vooraan. Opmerkelijk omdat het ofwel boude ofwel ronduit beledigende uitspraken zijn.

Laten we beginnen met de onvermijdelijke staatssecretaris voor Deportatie Theo Francken (N-VA). Die zei tegen de Brusselse minister Pascal Smet : ‘0 euro krijgt Brussel om dit op te lossen’. Met “dit” bedoelde hij het honderdtal mensen dat een toevlucht had gezocht in het Noordstation. De Brusselse regering wou een opvangcentrum voor hen openen op 1 juni maar de factuur aanbieden aan de federale regering.

Franckens partijgenoot, minister van Binnenlandse Zaken Jambon, had een betere oplossing. Hij tweette: ‘Geïntegreerde doorgedreven politie-acties (lokaal en federaal) nodig. Doel: station teruggeven aan de reizigers en woon- en handelsbuurt opnieuw veilig maken’.

Vroeg één van beide bewindslieden zich af hoe je die mensen het best kunt helpen? Wilden ze onderzoeken waarom ze weigeren asiel aan te vragen, wat hen wél recht op bed, bad en brood zou geven? Niets van dit alles. Erger nog: het gaat volgens hen om “transmigranten”, ze willen immers doorreizen naar het Verenigd Koninkrijk.

Dat de media dit spelletje verhullend taalgebruik kritiekloos hebben overgenomen, kan, mag en moet hen zwaar worden aangerekend.

Maar in feite gaat het natuurlijk gewoon om vluchtelingen. Zelfs al zijn het gelukzoekers. Wie have en goed verlaat om elders een betere toekomst te zoeken, ontvlucht net zo goed armoede en ellende. Maar als je ze transmigranten noemt, lijkt het weigeren van een humane opvang verantwoord. Transmigranten behoeven immers geen mededogen, waarop vluchtelingen wel zouden kunnen rekenen. Dat de media dit spelletje verhullend taalgebruik kritiekloos hebben overgenomen kan, mag en moet hen zwaar worden aangerekend.

De hoofdvogel inzake onbeschoft taalgebruik is evenwel afgeschoten door mevrouw Annick De Ridder, rijzende ster aan het Antwerpse N-VA-firmament. Over Redouane Ahrouch, voorzitter van de partij Islam en door de MIVB ontslagen als buschauffeur, tweette ze: ‘De man achter de Islam-partij: hameren op “respect voor anderen” (?), maar wel zelf veroordeeld voor huiselijk geweld. Wat een krapuul.’

Dat is dus het niveau waarop aanstormende politici het debat menen te moeten voeren. Van de veroordeling waarop ze zinspeelt, hebben we nergens, maar dan ook nergens, een bevestiging gevonden. Dat belette mevrouw De Ridder niet haar giftige pijlen ook op andere slachtoffers af te vuren, de stakers bij Lidl bijvoorbeeld, zij het dat haar woordkeuze wat eentonig begon te worden. Dit was haar boodschap :

‘Tijd voor politie en justitie om op te treden tegen dat krapuul’, dus. Toen die uitspraak verontwaardigde reacties opleverde, deed ze er nog een schepje bovenop: ‘Stakers die er niet v wakker liggen dat ze de wet overtreden door bedrijven af te sluiten, autostrades en werkwilligen te blokkeren, geweld te gebruiken,… dat noem ik idd krapuul waar tegen moet opgetreden worden. Niet “dé werknemers” dus. Tsja, communisten en leugen’.

Tsja, over communisten en leugens valt inderdaad heel wat te zeggen. Toevallig vierden – of althans: herdachten  — we op 5 mei de 200e verjaardag van Karl Marx. Prompt werd hij ervan beschuldigd verantwoordelijk te zijn voor de misdaden, die door zijn volgelingen werden bedreven.

Liefde voor de waarheid (of elementaire feitenkennis?) was daarbij niet opvallend aanwezig. Nemen we als voorbeeld een recent interview in De Morgen met Maarten Boudry over de erfenis van Marx, dat als volgt wordt ingeleid: ‘Van Rusland in 1917 tot mei ’68 in Europa, van Mao in China tot Che Guevara in Cuba en Lumumba in Congo: zijn standaard­werken Het kapitaal en Communistisch manifest wakkerden revoluties aan.’

Die Lumumba is me er te veel aan. Wie iets wil mompelen over marxistische politici in Afrika komt al gauw uit bij Nelson Mandela, lid geweest van de Zuid-Afrikaanse communistische partij, Thomas Sankara die in Burkina Faso de honger heeft uitgeroeid maar vermoord werd, Agostinho Neto, de veel te vroeg overleden eerste president van het onafhankelijke Angola en leider van het marxistische MPLA (vandaag de dag nog steeds aan de macht maar dan zonder marxisme) of Samora Machel, de verongelukte president van Mozambique en leider van het ook al marxistische Frelimo, eveneens nog steeds aan de macht. Maar ook daar is het marxisme bij het grof vuil gezet.

En dan zwijgen we nog over kolonel Mengistu, die een “marxistisch” schrikbewind installeerde in Ethiopië. Keuze te over dus voor iedereen die de invloed van Marx in Afrika wil bestuderen. Maar Lumumba? Zelfs zijn hagiograaf Ludo De Witte denkt dat Lumumba Marx niet eens kende, laat staan zijn geschriften zou hebben gelezen.

Voor de onafhankelijkheid was hij lid van de liberale vriendenkring in Stanleystad (Kisangani) en als politiek talent “ontdekt” door de toenmalige liberale minister van Koloniën Buisseret. In 1956 schreef hij een boek onder de titel “Le Congo, terre d’avenir est-il menacé?” Daarin pleitte hij voor een condominium tussen België en een onafhankelijk Congo geleid door… koning Boudewijn.

Later is hij  — veel  — radicaler geworden, maar een communist is hij nooit geweest. Marx heeft hij nooit geciteerd. Maar de Amerikanen wisten het destijds beter – en nu dus ook Maarten Rabaey, de journalist die het stuk voor De Morgen schreef.

Blijft de vraag waarom Marx er postuum van beschuldigd wordt verantwoordelijk te zijn voor de misdaden van Stalin, Mao of andere Pol Pots. En waarom dat bijvoorbeeld niet het geval is voor Jezus Christus.

Blijft de vraag waarom Marx er postuum van beschuldigd wordt verantwoordelijk te zijn voor de misdaden van Stalin, Mao of andere Pol Pots. En waarom dat bijvoorbeeld niet het geval is voor Jezus Christus. Diens volgelingen hebben in zijn naam de afgelopen 2000 jaar massa’s bloed doen vloeien. De kruistochten, de jacht op ketters en ongelovigen, de vervolging van protestanten in het ene, die van katholieken in het andere land, de godsdienstoorlogen, de genocides in wat vandaag Latijns Amerika is: het is allemaal het werk van lieden die beweerden het christendom te verdedigen of te verspreiden en de Here Jezus te dienen. Ze hebben zijn boodschap, die er één is van vrede en liefde, verraden en verkracht. Maar niemand heeft ooit beweerd dat het allemaal de schuld van Jezus zelf was.

Waarom is dat met Marx dan wel het geval? Omdat het christendom, behalve de vele misdaden, ook vele goede dingen heeft verwezenlijkt? Onderwijs en ziekenzorg naar onze streken gebracht, fijne mensen en grote kunstenaars geïnspireerd? Omdat het volgens ACV-voorzitter Leemans een religie is van gastvrijheid en solidariteit? Omdat er organisaties bestaan als Pax Christi die zich wél terecht op de blijde boodschap beroepen? Wellicht.

Wanneer zullen we dan eens toegeven dat er ook in de communistische landen een paar goede dingen zijn gebeurd? Dat bijvoorbeeld de begeleiding van de wieg tot het graf in de “volksdemocratieën” misschien beter was dan de uitbuiting van de ene mens door de andere bij Lidl of in Bangladesh?

Zou het kunnen dat er bij al die geniale managers en aandeelhouders, die zo begaan zijn met de winstcijfers van hun bedrijven, misschien ook, nu ja, crapuul zit? Het is maar een vraag hoor, mevrouw De Ridder.

Ik ben proMO*

Nu je hier toch bent

Om de journalistiek van MO* toekomst te geven, is de steun van elke lezer meer dan ooit nodig. Vind je dat in deze tijden van populisme en nepnieuws een medium als MO* absoluut nodig is om de waarheid boven te spitten? Word proMO*.

Wil je bijdragen tot de mondiale (onderzoeks)journalistiek in het Nederlandstalig taalgebied? Dat kan, als proMO*.

Wil je er mee voor zorgen dat de journalistiek van MO* mogelijk blijft en, ondanks de besparingspolitiek, verder uitgebouwd wordt? Dat doe je, als proMO*.

Je bent proMO* voor € 4/maand of € 50/jaar.

Word proMO* of Doe een gift

Over de auteur