MO*dossiers

Met de val van president Omar al-Bashir kwam in april 2019 een einde aan bijna dertig jaar dictatuur in Soedan. Een overgangsregering van burgers én militairen moet het straatarme Afrikaanse land weer op de rails krijgen. Maar met een economie in vrije val, het moeizame vredesproces in de regio Darfur én de militaire toplaag die de touwtjes niet uit handen wil geven, staan de nieuwe leiders voor een aartsmoeilijke opdracht. Voor de Soedanezen is het duidelijk: hun revolutie is nog lang niet klaar, het protest sluimert nog steeds.

Jong, flamboyant en charismatisch. Premier Abiy Ahmed beloofde een democratische wind door Ethiopië te laten waaien. Honderden journalisten en dissidente politici stonden plots op vrije voeten, hij riep de persvrijheid uit en vormde een regering die voor de helft uit vrouwen bestond. Ook sloot hij in één trek vrede met aartsrivaal Eritrea, een huzarenstukje dat hem de Nobelprijs voor de Vrede opleverde.

Maar met het militaire offensief tegen de opstandige provincie Tigray, kreeg het imago van de hervormingsgezinde premier een flinke deuk. Met zijn krachtdadige actie straft hij niet alleen de Tigray-politici, die bijna dertig jaar het hele land bestierden, maar dreigt hij de hele bevolking mee te sleuren in een spiraal van geweld. (Foto © Turkairo (CC BY 2.0))

De kledingindustrie heeft geen al te beste reputatie: slechte werkomstandigheden en een enorme ecologische voetafdruk, om van dierenwelzijn nog te zwijgen. In dit dossier neemt journalist Sarah Vandoorne de labels in haar kleerkast onder de loep. Welke stoffen zijn ethisch verantwoord? En hoe kan het beter?

Vaarwel, sayonara, auf Wiedersehen! Al was het een snertjaar, MO* probeert het af te sluiten met een positieve noot. Want ook in moeilijke tijden zijn lichtpuntjes te vinden, bakens van hoop om mee te nemen naar 2021 en verder. Dus: bedankt, 2020, en tot nooit meer.

Voor het winternummer van MO*magazine trokken we, virtueel of in levenden lijve, naar plaatsen waar hoop groeit in de vorm van verzet, vaak tegen alle verwachtingen in. Het zijn plaatsen waar mensen niet zwijgen, waar soms de straat wordt bezet om urgent onrecht aan te klagen, maar ook waar mensen subtieler tegen gangbare normen ingaan. Ze doen dat zelden voor zichzelf, vaker voor vrijheden en voordelen waar hun kinderen en kleinkinderen van zullen genieten, als het meezit.

De saga rond erkenning en subsidiëring van het Minderhedenforum toont hoe kwetsbaar het Vlaamse middenveld vandaag is, zeker als het zich beweegt op het politiek meest gepolariseerde terrein van de actualiteit: asiel, migratie en diversiteit. Beeld: Een betoging in Brussel, eind september 2016, Solidair e (CC BY-NC-ND 2.0).