MO*dossiers

Sarah Vandoorne en fotografe Sandra Mermans onderzochten op het Indonesische eiland Java welke impact de massale aanwezigheid van de textielindustrie heeft op milieu en mens. Het verhaal over de meest vervuilde rivier gaat over corruptie over de rug van kwetsbare mensen, de dubieuze inzet van het leger voor de opkuis, fabriekseigenaars die maar wat graag de vervuiling als excuus aangrijpen om hun industrie te verkassen naar goedkopere provincies en lokale helden die dat, niet zonder risico’s, blijven aanklagen.

Uit de Gazastrook vluchten en in België erkend worden als asielzoeker? Journaliste Ebe Daems ging op onderzoek en stelde vast dat Palestijnen uit Gaza die naar ons land willen komen, op een ontradingscampagne botsen. Hoe komt dat? Hebben ze dan geen recht op bescherming? En welke menselijke verhalen gaan er schuil achter de cijfers?

Foto RNW.org (CC BY-ND 2.0)

Rodrigo Duterte is wellicht ‘s werelds populairste verkozen dictator. Sinds hij in 2016 aan de macht kwam in de Filipijnen zette hij een niets ontziende oorlog tegen drugs in gang. Daarbij vielen al minstens 6600 doden. Daarna volgden aanvallen op al wie links was, kerken en inheemsen incluis. Hoe lang blijft hij populair, en waarom?

Illustratie © Jeroen Los

Te pas en te onpas verwijzen Vlaamse politici naar Denemarken om een strenger migratie- en integratiebeleid te bepleiten. Dit zou zelfs de toverformule zijn om de veelgeplaagde sociaaldemocratie van de ondergang te redden. MO* onderzoekt de impact van de hardvochtige Deense maatregelen op vluchtelingen, nuanceert hardnekkige mythes over de Deense politiek, en vergelijkt met buurland Zweden. Daar pakken de sociaaldemocraten het anders aan.

Democratie kan niet functioneren zonder de aanwezigheid van sterke, autonome organisaties die het maatschappelijke belang met individuele verwachtingen verbinden. Maar vandaag zien we dat het primaat van de politiek vaker vertaald wordt in: minachting voor of repressie tegen het georganiseerde middenveld. Dat gebeurt door sommige partijen in Vlaanderen, net als in de rest van Europa en zeker in de rest van de wereld. De krimpende ruimte voor het georganiseerde middenveld is een evolutie die niet onopgemerkt mag blijven, want als de tegenmacht van georganiseerde burgers verdwijnt, is er weinig dat de absolute macht van de politiek nog in de weg staat.

China is overal. En haast ongemerkt overschreed de Aziatische reus ook Europese grenzen. Van snelwegen en spoorlijnen in Oost-Europa tot de Nieuwe Zijderoute in Duitsland. Europa vormt een potentiële afzetmarkt, en is een belangrijke handelspartner. Tot nog toe stelde de EU zich eerder terughoudend op. Is dat de juiste houding? Wat moet Europa met de Chinese aanwezigheid? 

‘Wij zullen doorgaan tot aan de zon van de vrijheid of tot aan de dood; en als we sterven, zal onze zaak blijven leven. Anderen zullen ons volgen.’

Precies veertig jaar geleden inspireerden die woorden van Augusto Sandino de revolutionairen in Nicaragua, tijdens hun opstand tegen dictator Somoza. Ze noemden zichzelf sandinisten, wonnen de strijd en genoten internationale solidariteit met hun linkse revolutie van idealisten uit heel de wereld, inclusief België. 

Vandaag is er vooral een diepe verdeeldheid tussen de Nicaraguanen. Wat kunnen ze veertig jaar later nog aanvangen met de scherven van het sandinisme?